Blog Agnieszki Kuchmister
Stare domy są pełne rzeczy, przez które trzeba się przedrzeć, żeby znaleźć to, czego się akurat szuka. Przypadkiem natrafiam na starą, pustą już buteleczkę perfum. Przywodzi na myśl coś martwego — szklany brzuch nieżywej ryby jest pusty. Nadaremnie naciskam rozpylacz, ale po zdjęciu nakrętki nadal można wyczuć stłumiony latami zapach. Cień zapachu. W momencie, gdy... Czytaj dalej →
Czy zdarzyło ci się kiedyś wybrać coś tylko dlatego, że będzie lepiej wyglądać na Instagramie? Powiedzmy: stolik w kawiarni, danie w restauracji albo niewygodne (ale świetnie wyglądające na zdjęciach) buty? To nie jest grzech influencerów, a nas wszystkich. Bo w roku 2025 wszyscy żyjemy trochę na pokaz. Czy Instagram zmienił nasze życie? Zaczyna się niewinnie... Czytaj dalej →
To była krótka chwila, w której poczęła się i narodziła postać z mojej drugiej powieści. Przez wielu czytelników jedna z ulubionych postaci. Gdyby nie tamten spacer, tamta droga i dom, prawdopodobnie nigdy by jej nie było.
„Kiedy skończyłam 40 lat, otrzymałam trzy propozycje ról – wszystkie polegały na tym, że miałam zagrać czarownicę” – mówiła Meryl Streep w jednym z wywiadów. Dane są bezlitosne: postaci powyżej pięćdziesiątki stanowią mniej niż 25% bohaterów w głównych produkcjach filmowych i serialowych. Cztery na pięć postaci to osoby młodsze niż 50 lat, a tylko jedna... Czytaj dalej →
Bachelard pisał, że „obraz domu wydaje się być topografią naszej intymnej istoty”. Ta przestrzeń, która nas tworzy, jest jednocześnie odbiciem naszego świata wewnętrznego. Emocjonalna geografia.
To wszystko zdarzyło się naprawdę. Dziewczynka zjawiła się między stolikami restauracji jak mała kolorowa wróżka. Jej patykowata ręka uginała się pod ciężarem wielgachnego, brzydkiego kubka. Dziewczynka zdawała się być całkiem zadowolona, kiedy siadając przy stole obok rodziców, z hukiem postawiła kubek obok swojego talerza. Huk odbił się echem od ścian, chwilę wibrował w powietrzu nad... Czytaj dalej →
Jeżeli czas mierzyć mamy liczbami i liniami, to było to długo przed tym, kiedy moja linia czasu pojawiła się na tej wspólnej, gdzie przenikają się wszystkie. Nie było mnie, nie było jeszcze pierścionka, o którym chcę napisać, ale był już dom i ogród i krzak agrestu gdzieś w tym ogrodzie. Był młody wujek, którego linia czasu nigdy nie... Czytaj dalej →
Kiedy Adorno stwierdził, że pisanie poezji po Auschwitz jest barbarzyństwem, rzeczywiście mogło się wydawać, że już niemożliwe jest poszukiwania piękna, harmonii i głębszego znaczenia rzeczy, że próby te mogą być nawet obraźliwe w kontekście Holocaustu. Dzisiaj, prawie osiemdziesiąt lat od zakończenia wojny, tamten czas wydaje się być nierealny. Powoli odchodzą ostatni pamiętający koszmar wojny i Zagłady.... Czytaj dalej →
W Widnokręgu Myśliwskiego spora częśc akcji i retrospekcji kręci się wokół buta zgubionego przez głównego bohatera. Zrozpaczona matka poświęca swoją jedyną skórzaną torebkę, z której szewc dorabia buta do pary. Ten zgubiony but, but którego nie ma, na trwałe wbija się w pamięć dziecka skruszonego winą. Ten niedostatek, w którym para butów wyznacza pewien status to Polska przed wojną i tuż po niej. Ale to także Afryka, czy Indie dzisiaj
Kiedy byłam małą dziewczynką marzyłam o tym, że kiedyś stanę się silną kobietą, która będzie mogła decydować o swoich wyborach - w tym o swoim ciele i sumieniu. Niestety nie jest to możliwe w kraju, który nie potrafi zaspokoić potrzeb w każdym normalnym miejscu uznawanych za podstawowe - wolności, zachowania godności, bezpieczeństwa. Dziś w Polsce... Czytaj dalej →
Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.
Refleksje Niesymetryczne 